مقایسه‌ی زمان گذشته ساده و زمان حال کامل

مقایسه‌ی گذشته ساده و حال کامل - گرامر زبان انگلیسی

مقدمه

در درس ششم به گذشته‌ی ساده پرداختیم و در درس چهارم به حال کامل. در این درس به مقایسه‌ی زمان گذشته ساده و زمان حال کامل می‌پردازیم. گاهی زبان آموزان در بیان اینکه چه رخدادی را به زمان گذشته‌ی ساده بیان کنند و چه رخدادی را به زمان حال کامل، دچار سردرگمی و اشتباه می‌شوند. تعریف این دو بسیار ساده است و نیاز به توضیح خیلی زیاد ندارد. لذا فقط یک بار تعریف هر دو زمان را ذکر می‌کنیم. در عین حال با ذکر مثال‌های متعدد سعی می‌کنیم تفاوت این دو را روشن کنیم. توجه داشته باشید از بین تمام ساختارهای فعل در وجوه معلوم، مجهول، شرطی و امری؛ تنها چندتای آن‌ها کاربرد روزمره‌ی خیلی زیادی دارند و در عین حال کاربرد آن‌ها ظرافت‌های خاص خودش را دارد.

یادآوری

گذشته‌ی ساده: در گرامر زبان انگلیسی، گذشته‌ی ساده نشان دهنده‌ی عملی است که در گذشته انجام شده است، در زمان حال نه اثری از آن عمل باقی مانده و نه خود عمل در حال انجام شدن است. گذشته‌ی ساده به بیان عملی می‌پردازد که پرونده‌ی آن در زمان حال کاملاً بسته شده است. عملی در زمان گذشته‌ی ساده بیان می‌شود که در زمان حال برای ما هیچ اهمیتی ندارد. گذشته ساده همچنین به روایت داستانی در گذشته می‌پردازند. روایتی یا بیان خاطره‌ای که هدف از آن فقط بیان یک واقعیت در گذشته است.

حال کامل: در گرامر زبان انگلیسی، زمان حال کامل نشان دهنده‌ی عملی است که هر چند شروع عمل (و شاید پایان آن) در گذشته اتفاق افتاده است و الان دیگر انجام نمی‌شود، اما اثر آن در زمان حال باقی است. زمان حال کامل به بیان عملی می‌پردازد که اهمیت آن در زمان حال برای ما زیاد است. اثر عمل در زمان حال باقی مانده است ولی خود عمل انجام نمی‌شود.

مثال‌ها

۱:

Has he given back the book?

آیا او کتاب را پس آورده است؟

Did he gave back the book?

آیا او کتاب را پس آورد؟

در جمله‌ی اول اهمیت برای ما خود کتاب است چون بعد از پس آوردن کتاب، اثر آن یعنی وجود خوب کتاب برای ما مهم است. در جمله‌ی دوم اهمیت با این نیست که آیا الان کتاب مجود است یا نه که مثلاً من آن را امانت بگیرم. بلکه ممکن است با فردی طرف باشیم با تأخیر و بعد از چندین بار قول دادن هنوز کتاب را نیاورده است، لذا می‌پرسیم آیا کتاب را پس آورد؟ و منظور اینکه آیا عمل به امانت برده شدن کتاب تمام شد. آیا باید پرونده این کار به تعویق افتاده را ببنیدم و خیالمان راحت باشد که دیگر کتاب‌مان دست کسی نیست؟

۲:

I have already had my lunch. You please have your lunch.

من ناهار خورده‌ام، لطفاً شما ناهارتان را میل بفرمائید.

I eat in a vegan restaurant 3 years when I had travelled to china.

سه سال پیش که یه چین سفر کرده بودم، در یک رستوران گیاه‌خواری غذا خوردم.

در جمله‌ی اول، همانطور که قبلاً در درس حال کامل ذکر کردیم، اهمیت موضوع در این است که اثر غذا خوردن یعنی سیر بودن در زمان حال باقی است. در جمله‌ی دوم هدف روایت داستانی واقعی از زندگی گذشته است که دیگر نه اثری در حال دارد (بعد از سه سال اثر آن سیری باقی نیست) و نه اهمیت موضوعی از آن زمان تاکنون باقی مانده است.

نکته: زمان جمله‌ی «من به چین سفر کرده بودم»، ماضی بعید است که در گرامر زبان انگلیسی «گذشته‌ی کامل» نامیده می‌شود که در درس یازدهم آن را مطالعه خواهید کرد.

۳:

I haven’t eaten since last night.

از دیشب هیچی نخورده‌ام. (الان گرسنه‌ام و می‌خواهم یک غذای حسابی بخورم)

I didn’t eat last night.

دیشب هیچی نخوردم. (شام نخورده خوابیدم، صبح بیدار شدم صبحانه خوردم)

همانگونه که مشخص است در جمله‌ی اول اهمیت موضوع باقی بودن اثر غذا نخوردن از دیشب تاکنون است ولی دومین جمله فقط روایتی است از موضوعی در گذشته که اکنون نه اهمیتی دارد و اثری.

۴:

I saw the movie last night.

دیشب فیلم را دیدم.

I’ve seen the movie 3 years ago.

سه سال پیش فیلم را دیده‌ام.

معمولاً در آموزش گرامر، خطی را رسم کرده و روی آن به نوشتن زمان‌ها می‌پردازند و مثلاً می‌گویند که زمان حال کامل نسبت به زمان گذشته‌ی ساده به زمان حال نزدیک‌تر است! این نوع خط کشی‌ها نمی‌تواند همیشه درست باشد. چون هیچ مرز مشخصی برای این کار وجود ندارد و نمی‌تواند قاعده‌ی کلی برای آن نگاشت.

به این دو جمله توجه کنید. در جمله‌ی اول فعلی در شب گذشته رخ داده است ولی به زمان گذشته‌ی ساده بیان شده است. در جمله‌ی دوم با اینکه عملی سه سال پیش رخ داده است اما فعل در ساختار حال کامل بیان شده است. دلیل این کار خیلی ساده است. در حالت اول ممکن است من به فردی قول داده باشم که فیلمی را ببینم. دیشب فیلم را دیده‌ام و لذا عمل قول داده به سرانجام رسیده است. پرونده قولی که داده بودم بسته شده است. لذا می‌گویم: آقا من به شما قول داده بودم و بالاخره دیشب فیلم را دیدم. در جمله‌ی دوم اهمیت موضع در این است که من فیلم را دیده‌ام و اثر آن یعنی در خاطر من بودن ماجرا و موضوع فیلم باقی است لذا فعل  را در زمان حال کامل صرف کردیم.

تلفظ حال کامل و گذشته‌ی ساده در زبان فارسی.

حال کامل در دستوز زبان فارسی ماضی نقلی و گذشته‌ی ساده، گذشته یا ماضی اخباری بیان می‌شود. که دلیل هر دو الان برای شما روشن شده است.

در فارسی معیار (نوشتاری)، ساختار ماضی نقلی مانند زیر است:

بن ماضی + ه + شناسه‌ی صرفی (ام – ای – است – ایم – اید – اند)

خورده‌ام – برده‌ای – خوانده است – شده‌ایم و …

ساختار ماضی اخباری هم خیلی ساده است:

بن ماضی + شناسه‌ی صرفی (م – ی – — – یم – ید – ند)

خوردم – بردی – خواند – شدیم و …

همانطور که می‌بینید تفاوت این دو فقط در یک ه است. لذا در تلفط عامیانه یک تفاوت کوچک رخ می‌دهد. آن هم اینکه هرگاه فعلی در ساختار ماضی نقلی به لهجه‌ی عامیانه بیان می‌شود به جای تلفظ صریح ه، فعل کشیده‌تر تلفظ می‌شود. کشش فعل ماضی نقلی خیلی بیشتر است. این نکته در ترجمه‌ی درست جملات می‌تواند به ما کمک کند.

نتیجه

در گرامر انگلیسی، گذشته‌ی ساده و حال کامل، هر دو به بیان عملی می‌پردازند که اکنون در حال رخ دادن نیست. اما در گذشته‌ی ساده به بیان عملی می‌پردازیم که اثر آن و اهمیت آن در زمان حال باقی نیست و پرونده‌ی آن کاملاً بسته شده است. در زمان حال کامل به بیان عملی می‌پردازیم که اثر آن و اهمیت آن در زمان حال باقی است.

error: Content is protected !!